Ar bhanc bhig ós comhair bainc mhóir.

Worauf mag die Gabe des Fleißes, die der Deutsche besitzt, beruhn? Deutschsein heißt - der Deutsche weiß es - Dinge um ihrer selbst willen tun.	Cad air atá an bua flosca, atá ag an nGearmánach, bunaithe? Is éard is ea bheith Gearmánach, is eol don Gearmánach, Rudaí a dhéanamh, ar mhaithe leis na rudaí féin
Wenn er spart, dann nicht deswegen, daß er später was davon hat. Nein, ach nein, Geld hinterlegen findet ohne Absicht statt.	Nuair a dhéanann sé coigilt, ní chun go mbeadh rud aige ar ball a níonn, Ní hea, ní hea, cuirtear Airgead i dtaisce Gan sprioc dá laghad
Uns erfreut das bloße Sparen. Geld persönlich macht nicht froh. Regelmäßig nach paar Jahren klaut Ihr's uns ja sowieso.	As an gcur i dtaisce a bhaineann muid pléisiúr, Ní foinse áthais Airgead ann féin, Go rialta gach bliain nó dhó, Goideann sibh uainn é pé scéal é
Nehmt denn hin, was wir ersparten und verluderts dann und wann. Und erfindet noch paar Arten, wie man pleite gehen kann.	Glacaigí mar sin an rud a choigil muid, agus cur amú anois is arís é, Agus cumaigí cúpla dóigh eile, conas is féidir dul as gnó
Wieder ist es Euch gelungen, wieder sind wir auf dem Hund, unser Geld hat ausgerungen - Ihr seid hoffentlich gesund.	Arís eile d'éirigh libh, arís eile táimid sa bhfaopach, tá ar gcuid airgid ídithe, tá súil agam go bhfuil sibh sláintiúil!
Heiter stehn wir vor den Banken, Armut ist der Mühe Lohn. Bitte, bitte, nichts zu danken. Keine Angst, wir gehen schon.	Go sona seasann muid os comhair na bainc, Daibhris toradh an saothair, Go ndéana maith díobh, níl a bhuíochas oraibh, Ná bíodh imní oraibh, táimid ar tí imeachta
Und empfindet keine Reue. Leider wurdet Ihr ertappt. Doch wir halten Euch die Treue, und dann sparen wir aufs Neue, bis es wieder mal so klappt.	Ná bíodh aiféala dá laghad oraibh, 'Sé an trua gur rugadh oraibh, Ach fanfaidh muid dílis díobh, agus cuirfidh muid i dtaisce arís, go dtarlóidh sé arís..

Dán le Erich Kästner (scríobhadh sna 1930í sílim). Chuir Holger Münzer ceol leis - is féidir éisteacht leis anseo

Áran an Ghiolla

Mheabhraigh an phlé a bhí agam le Dennis ar arán scéal béaloidis dom. Más buan mo chuimhne, scéal ón nGearmáin atá ann.

Agus margadh á dhéanamh idir giolla agus feirmeoir, gheall an fheirmeoir go bhfaigheadh an giolla píosa aráin gach lá a mbeadh dhá lámh de dhíth air chun breith air. Gan amhras, bhí an giolla sásta leis sin, ag súil le líonadh a ghoile d'arán gach lá. Ach ba sprionlóir nótáilte an fheirmeoir. Is amhlaidh gur ghearr sé an t-arán chomh tanaí sin gurbh éigin don giolla breith air lena dhá lámh i dtreo is nach dtitfeadh sé as a chéile!

Namhaid an cheird ...

... gan í a fhoghlaim

Chaith mé an deireadh seachtaine a déanamh obair dathadóire. Obair nach bhfuil lé ná gean ná scil ar bith agam chuige. Ach na pingineacha....

Bhí orainn spás a chruthú ar dhóigh éigin toisc triúr a bheith inár gcúram anois. Athchóiriú áiléir leigheas na faidhbe san ré seo nach dtig le aoinne teach sách mór a cheannach gan an Crannchur a bhuachaint!

Mar sin, chaith mé an deireadh seachtaine ag cuir dath ar fallaí an tseomra nua - an chuid is mó de ar mo ghlúine. Tá pianta in matáin narbh eol dom iad a bheithe ann! Is scíth mo chrob ón bpéintrollóir. Creideann mo ghlúine go rabhas i Lorg Derg. Agus maidir le'm dhrom.....

Fear gan bhean, gan chlann,
Fear gan bheann ar aoinne!

Ach táid agam, agus de ghnáth, cúis mórtas agus áthais dom sin. Ar aghaidh linn, mar sin.