Die Abgeordneten ... sind ... nur ihrem Gewissen unterworfen

Sliocht as Bunreacht na Gearmáine, a deir go soiléir gur faoi réir ag a gcoinsias amháin atá teachtaí an Bundestag. Rud ar cheart é bheith fíor faoi gach Parlaimint, dáiríre. Ach níl: go hairithe abhus bíonn "Aoirí" ag na Páirtithe a chinntíonn gur de réir toil na ceannaireachta a chaitear vóta san Dáil.

Tá sioscadh sna meáin anseo toisc go raibh sé de "dhánaíocht" ag na hEaspaig ráiteas a eisiúint ag díriú aird baill an Oireachtais ar a imlitir "An Tábhacht a bhaineann le Pósadh"[PDF, ach Gaeilge].

D'iarr siad freisin go mbeadh vóta oscailte ar an gceist.

Deir an dream a rinne stocaireacht ar son an bhille nach ceist atá anseo don Eaglais; gur leis an Stát amháin a bhaineann sé.

Ach níl sin iomlán cruinn. Cúis imní do dhaoine a bhfuil creideamh acu, go leathnaíonn an bille seo amach an dlí a bhaineann le "Comhionannas". Dá bhrí sin, d'fheadfaí an dlí a chuir ar - abair - grianghrafadóir, nó díoltóir bláthanna - nó fiú bainistíocht halla paróiste - as diúltú seirbhísí ar an mbonn céanna agus a tugtar do lánúin heitrighnéasach a chuir ar fáil do lánúin atá ag glacadh le Páirtíocht Shibhialta. Tá a leithéid tralaithe i ndlínsí eile.

Dar ndóigh, ní leis an cheist sin amháin a phléann cáipéis na nEaspag. Tá mise freisin den tuairim go bhfuil cúiseanna, a bhaineann leis an leas coiteann, chun idirdhealú a dhéanamh idir an phósadh, inar féidir teaghlach a bhunú ina bhfuil gaoil bitheolaíocht idir an lánúin agus a bpáistí, agus caidrimh eile.

Ní leithcheal gach idirdhealú.

Forógra Manhattan

Tá forógra foilsithe i First Things inniu a phléann leis na ceisteanna móra atá ag dó na geirbe do Chríostaithe i SAM.

Bheinnse ar aon fhocail leo, agus feictear dom a lán de na cúiseanna imní céanna a bheith ann abhus.

Tá nath tráthúil ag John Waters san Times inniu agus é ag caint ar an earráid a bhaineann le creideamh a dhíbirt as an earnáil poiblí ar fad: Deir sé gurbh ionann agus léana ar stroighin sochaí atá, d'aon ghnó, dall ar an absalóid.

Táimid san áit ina bhfuilimid, cuid mór, de bharr cliseadh ar chaighdeáin agus géilleadh do shaint.

Níl sé de chéad ná d'acmhainn againne a bhfuil creideamh againn fanacht balbh.

---

Aguisín: Tá suíomh ann don Fhorógra: http://manhattandeclaration.org/

Ar na mná atá an locht, fós.

Dhá alt san Times inné a chuir idir mhúisc agus déistin orm.

Píosa "nuachta" - go gcreideann sciar suntasach de mhic léinn ó thuaidh go bhfuil cuid den locht a bhean a éignítear má bhíonn eadach "foilsitheach" uirthi, nó má bhí sí ólta.
Agus alt ag Kate Holmquist maidir le "Damhsaí Aithreacha agus Iníonacha" i SAM - damhsaí Salomé geanmnaí a chríochníonn le móid fanacht glan ar fir go dtí go roghnaíonn Daidí an fear ceart dhuit. Agus an móid seo á ghlacadh ó cailiní thar a bheith óg.

Anois, is Críostaí caomhach mise, agus creidim go bhfuil gairm chun geanmnaíochta ag cách. Ach tá saoirse agus freagracht phearsanta ag cách freisin.

Tá an chraic seo thar a bheith maslach d'idir mná agus fir.

An é gur neacha leanbaí iad fir nach bhfuil smacht acu orthu féin ach iad píosa de throigh dea chumtha nó iarracht de bhrollach ar leis a fheiscint? An striapach gach bean nach mór a choiméad ar iall ghairid?

Níl baint ag éigniú le collaíocht. Smacht agus foréigean atá i gceist, agus is cuir leis an mhasla é an locht a chuir ar an íobairteach.

Cinnte, is ceart do dhaoine a bheith stuama, agus gan a bheith ar meisce sa chaoi agus nach bhfuil smacht acu ar a dtarlaíonn dóibh. Ach níl léithscéal dá laghad ansin ag éigneoirí. Ná ar fear a bhrúann é fhéin ar dhuine eile, ainneoin drogall an duine sin. Ní grá atá ansin, ach mí-úsáid.

Agus maidir leis an chraic úd leis an mód gheanmnaíochta - aontaíom le Kate go bhfuil blas den chiorrú coil i gceist le ansmacht dá léithéid, agus an taispeántas a ghabhann leis.

De réir mo thuiscint (agus teagasc na hEaglaise) tá na fir úd ag sarú an ceathrú aithne: ag sarú saoirse a n-iníonacha.

Ach tá an fiminteacht seo go doimhin sa sochaí. Is cuimhin liom freastal ar Aifreann inár léigh an sagart dán in áit aitheasc a thabhairt - dán faoin Iníon Drabhlasach. Ag léiriú go bhfailtítear ar ais roimh an mac drabhlasach san sochaí, ach nach mbíonn an fáilte céanna don iníon atá tar éis "titim". Ní sin a d'ordaigh Críost.

Dar mo choinsias!

Feicim go bhfuil briatharchath san Irish Times agus áiteanna eile maidir le saoirse coinsiasa agus umhlaíocht d'fhoirceadail na hEaglaise.

Ní hionann do choinsias a leanacht agus do rogha rud a dhéanamh.

Is beag duine ciallmhar nach rachadh i gcomhairle le duine níos ciallmhaire ná é agus sláinte a choirp nó a mheabhair faoi chaibidil. Tuige an drogall seo, mar sin, dul i gcomhairle le Magisterium na hEaglaise i gceisteanna Creidimh agus moráltachta?

Ní hionann sin agus an "umhlaíocht dall" is ansa le lucht cainte na hEaglaise trácht air.

Ní mian leis an Eaglais cosc a chuir ar smaoineamh - ní bheadh tairbhe leis sin. Is faoin duine féin atá sé slánú a bhaint amach.

Is foirceadal buan de chuid na hEaglaise é gur dualgas trom atá ann do choinsias a leanacht. (CnahEC, 1776 agus a leanann é, go háirithe 1790 agus 1800).

Ach ní mór an choinsias, cosúil le haon acmhainn eile de chuid an duine a fhorbairt.
Agus is baois a bheadh ann neamhaird a dhéanamh de theagasc na hEaglaise, a bhfuil barántas aici ó Chríost.

Ní fíor ach oiread go ndeir an Eaglais "Déan seo toisc go ndeir mise leat é". Bíonn bunús fréamhaithe san scrioptúir agus san traidisiún, agus le réasún taobh thiar de, le gach foirceadal; agus leagtar amach go soiléir iad.

Le teacht Caiticiosma na hEaglaise Caitlicí, tá teacht éasca ar an mbuneolas. Agus tá an chuid is mó de doiciméid na hEaglaise, ina measc saothar an Dara Chomhairle san Vatacáin, ar fáil ar líne.

Iad siúd nach bhfuil dall, feicidís!

Tá an Caiticiosma i nGaeilge ar fáil ó chúpla focal.